Aşka sevdaya dair web üzerinde oynaşmalar...
onlarca yüzlerce ayakkabı birikir kapıda ayrı yüzler aynı cümleler kimi samimi kimi sentetik önünden geçerler sana bakarlar kimi acır kimi sadece vazife icabı ordadır belki aklında tutarsın belki de sallamazsın dualar gönderilir ikramlar getirilir içinden defolun yalnızlıgımla bırakın beni dersin aslında haksızlık ettiğinin farkındasındır çaresizce susarsın yavaş yavaş anılara geçer herkes
Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne.
“O olmazsa yaşayamam.” demeyeceksin.
Demeyeceksin işte.Yaşarsın çünkü.
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
Çok sevmeyeceksin mesela.
O daha az severse kırılırsın.
Şanslı biri için şanssızlık düşünce penceresinden
daha fazlası değildir şanssız insan
Şanssız bir insan, şanslı birisi için
koordinat ekseninden başka bir şey değildir.
Maalesef iş işten geçene kadar şanslı
bir insan şanslı olduğunun farkına varmıyor.
Mesela kendinizi ele alın. Dün
bugünden daha iyiydiniz.
Ama bunun farkına bugün vardınız.
Ama bugünü yaşıyoruz ve artık çok geç, anladınız mı?
İnsanlar ellerindekilerle mutlu olmuyorlar.
Her zaman başkalarının
sahip olduklarını istiyorlar.
bir parça daha eksilirken, adımladım şehrinizi…
bir parça daha eksilirken dudaklarımdan düşürmedim isminizi…
eksikliklerimle daha çok sevdim sizi…
varlığınıza yeni boyutlar verdim izinsizce…
dört elementten (vaz)geçtim.
toprak olsam kururdum susuzluktan…
aşka ölümle paralel yaklaşmaktır yalnızlık bazen sen seçersin onu bazende onu sana verirler kaderin gibi yapışır yakana her güzel yüzde umut belirir içinde ardından olmayacağına inandırırsın kendini olmazların olur olduğunu hayal edersin ama yalnızlık işlemiştir içine bütün kıvılcımlara yağmur misali düşer
(kimi zaman bilmediğimiz sonlara koşarız; “ sen bana bir adım gel! ben sana koşarım ”…)
her hali vardı kabuğumda acının
seğirten, ak’ça bir hayattı yaşadığım.
kanattı…
Bugün yeniden dolaştım “masal yüzlü sevgili”nin düşsel mabedinde;
Yaramazdı bana, yaram “azdı” yine
Ne derin yanmışım meğer, bu sinsi rüzgar alevimi cehenneme çevirir
Yalnız gördü ya, yine bana çektirir sayısız ıstırapları
Bakışları ne uzaktı benden ve nasıl sevgi dolu, nasıl da ışıl ışıl
Benden sormayın beni, benden bulmayın!
Kurdelesi yeni kesilmiş eskici dükkânımda
Tutkalla tamir ettiğim ahşap oyuncağımdı zaman
Hepsi aynı ağızdan çıkmış o endüstriyel yalanlarla
Birbirlerine her dokunuşta yaralanır olunca akreple yelkovan
Hiç tanımadığı duvarlarla özdeşleştirilen saatler
Şimdi gözlerindeki karanlığa yürüyorum
Eline el değmeyecek kadar sıcak!
Kontak lenslerini bir kenara atıp
Kılcal damarlarını ayıklıyorum bakışlarının
İliklerine doğru yol alırken aşkın…
bir seçeneğim yoktu artık, gideceğim bir kentte…
dramatik bir can çekişmesiydi aşklar. yalnız kalmış iki bedenin suskunluğuydu, yüzümdeki ayrılık … aya benzerdi yüzüm ve hep bi yanı karanlık… göğe çeviremiyordum yüzümü, düşerdim bakarsam , başım dönerdi…
usul usul gecenin kucağında sallıyorum düşlerimi, ses çıkarmayın ; uyuyor şimdi… sonsuz susmalarınız neden dillenir bu gece? konuşmayın , bakışlarınızda yeter […]