aşka ölümle paralel yaklaşmaktır yalnızlık bazen sen seçersin onu bazende onu sana verirler kaderin gibi yapışır yakana her güzel yüzde umut belirir içinde ardından olmayacağına inandırırsın kendini olmazların olur olduğunu hayal edersin ama yalnızlık işlemiştir içine bütün kıvılcımlara yağmur misali düşer uzaktan sönen kıvılcımların sesini dinlersin ufak kalp krizleri başlar göğsünde o kıvılcımların dumanını izlersin onlar gibi rüzgara bırakırsın umutlarını ağır ağır salınırlar her esintiyle gözünde yaşlar belirir düşmemek üzere görmek için yanıp tutuştuğun manzaraya sımsıkı sarılırlar sen onlardan ayrılmak istersin o da senden bir bağ vardır aranızda kopamazsınız yalnızlık gibi o da sana mıhlanmıştır geceleri hayaller basar fikirlerini aslında rahatlamak için uzanmışsındır yatağına ama bir aşkım olsa cümlesiyle başlar ve ne kadar aciz olduğunla biter o hayaller tüm çıplaklığınla dikilirsin kendi karşına yüzleşmek istemezsin ama içten içe yüzleşmişsindir daha önce onunla onu öyle iyi tanıyorsundur ki hangisinin sen olduğunu anlayamazsın asıl gercek sen arada kalandır ve sen onu hiç tanımamışsındır resimlere bakarsın istediğin onlardan biridir elde etmense belki çok basittir lakin kılını kıpırdatamazsın çünkü kendini tanımaya çalışırken seni terkeden güvenin çoktan uzaklaşmıştır peşine düşemezsin ulaşılamaz olur tebessümünde firar eder sen kendini kovalamakla uğraşırken güven gittiği yerden cesaretinide yanına çağırır dilinde yalnızlığına ortak olsun diye lalı cagırır fikirlerin ürer kalabalıklaşır hayallerin geldiğinde kendine yer bulamaz ve geri döner yurduna duyamaz olursun bir süre sonra kendine ettiğin hakaretlerden kilit takmıstır kulakların giremez hiçbir tını gözlerine yükler asılmaya baslar baktıgın diger gozleri gormek isterken onune düşer bakışların tenin kızgınlığından yanar öyle yanar ki başka tenlerin sıcaklığını hissedemez olur
en son sende kalan bir cılız heyecan her umutta titrer ama buz tutmus kalbini kıramaz bir gölge peşin sıra seni takip eder sen ona her dondugunde oda sana sırtını doner sen peşinden gittikce oda senden gider kelimler kalır sana savursan sarmıs etrafını yalnızlık carpıp doner kelimelerin kalan acıdır avucunda bakarsın yüzüne ve sana haykırır yalnızsın diye beklemen baslar bir zamansız ölüme actıgın rüzgarsız havada yelkenli yolculuğunun bitişini beklerken bakarsın etrafına
kalan yalnızlık değildir aslında…
yokluğudur…
yokluğunun yer açtığı kayıtsız susmalara tanık içimi, açtım yalnızlığımla..
yalnız olduğumu bilmemin yanlız olduğumu anlamama faydası vardı yalnızca..
sinsi bir ütoyada yokluğunun terkindeydim…
fakat acımasızlığın bile bir insana nasıl bu kadar yakıştığını anlam veremiyordu içimin sus yanı…
ve tanık tutuyordu; olan, biten, bitmeyen, acıyan, atıcan, sancıtan sancıyan… yani ne kaldıysa geriye…
işte,yine d/ilimde aynı hece:
“ellerimde kalan; koca bir “yok(sul)luk” sadece…”
… yüreğin dertten uzak kılınsın.
gulay saglicak
June 6th, 2008
amin:)
niso
June 7th, 2008